اوکازیون

امروز گذارم افتاده بود به مرکز مشاوره دانشگاه تهران. وقتی فهمیدم که دانشجویان می توانند از مشاوره بالینی رایگان استفاده کنند، وسوسه شدم تا برای تجربه هم که شده، یک جلسه مشاوره بروم.
اما وقتی با خودم فکر کردم که برای مشاور چه چیزی را به عنوان مشکل مطرح کنم، چیزی به فکرم نرسید! یعنی چیزی که بتوان پیش یک مشاور مطرح کنم وجود نداشتم.
سرخورده شدم از اینکه یک فرصت به این خوبی از دستم رفته!
البته می دانم که از نظر خیلی از اطرافیانم، مشکلات روانی متعددی دارم. مهمترین آنها هم نداشتن ثبات در تصمیم گیری است. اما خودم می دانم علت این مشکل چیست و در نهایت چیزی نیست که یک روانکاو بتواند درباره آن کمکم کند. مسئله مربوط می شود به جهانبینی. روانشناسها هم فیلسوف نیستند...