چه باید کرد؟ 1

From 1

یکی از راهکارهایی که برای اوضاع فعلی به ذهن من رسیده است، بالا بردن آستانه تحمل است. در واقع این راه‌حل، چیزی نیست جز همان پفیوز شدن و اتخاذ رویه "به تخمم". این راهکار بیش از هر چیز برای حفظ سلامتی اعصاب و پیشگیری از پیری زودرس ضروری است.
طبق این راهکار ما باید جنبه داشته باشیم و با مسائل احساساتی و عاطفی برخورد نکنیم. مثلا وقتی فیلم جان کندن یک دختر جوان را می‌بینیم، فقط باید با تأسف سرمان را تکان بدهیم، نه اینکه های‌های بزنیم زیر گریه. نباید بعد از تماشای جنازه جوانی که بعد از اصابت گلوله به مغزش، چشمهایش از حدقه زده بیرون، سرمان را میان دستمان بگیریم و به خود بلرزیم، بلکه باید فقط شانه‌هایمان را بالا بیاندازیم و حداکثر، سرمان را بخارانیم. به همین ترتیب، وقتی فیلم مادر یک جوان هجده ساله را می‌بینیم که جلوی در زندان از زندانیان آزاد شده، سراغ پسرش (که کشته شده است) را می‌گیرد، درست نیست که مثل بچه‌ها بغض کنیم. یا مثلا وقتی فیلم پرتاب کردن دانشجوها را از پشت‌بام خوابگاهشان تماشا می‌کنیم، خیلی زشت است که مثل احمق‌ها به مانیتور خیره بمانیم. همینطور است درباره اخبار مربوط به کشته شدن سایر جوانها در زندان و پخش اعترافات زندانیان (در آینده نزدیک) و قس‌علی‌هذا. باید منطقی باشیم و خونسرد؛ این است یگانه راه رستگاری.
البته باید اعتراف کنم که پایبندی به این راهکار بسیار دشوار است و خود من تا حالا موفق به انجام آن نشده‌ام. اما شاید با تمرین و ممارست زیاد، ما هم مثل خیلی از مسئولان عزیزمان بتوانیم از عهده این کار سترگ بر بیاییم.
پ.ن: ممکن است عده‌ای بگویند که راهکار بهتر این است که اصلا این فیلمها را تماشا نکنیم یا اخبار این حوادث را دنبال نکنیم (و یا بهتر از همه این که به پیگیری اخبار از طریق صدا و سیما اکتفا کنیم). اما به نظر من با توجه به اینکه دیر یا زود همین بلاها بر سر خودمان (یا آشنایان‌مان) هم می‌آید، بهتر است از قبل آمادگی داشته باشیم. چون دلیلی ندارد حضراتی که به خودشان هم رحم نمی‌کنند، به موجودات بی ارزشی مثل ما رحم کنند.